De materialen die in een badmintonracket worden gebruikt, bepalen in de eerste plaats het gewicht, de sterkte, de elasticiteit en het gevoel; De meeste reguliere rackets maken tegenwoordig gebruik van composietstructuren in plaats van een enkel materiaal.

Koolstofvezel is het meest voorkomende materiaal en dient als kerncomponent van rackets uit het midden-tot-hoge-segment. Gekenmerkt door zijn lichtheid, hoge sterkte en uitstekende elasticiteit, zorgt koolstofvezel voor een lager gewicht terwijl de framestabiliteit behouden blijft, wat resulteert in snellere schommelingen en een directere krachtoverdracht. Veel merken gebruiken naast standaard koolstofvezel ook verschillende soorten "koolstofstof met hoge- modulus" om de stijfheid te vergroten en de feedback bij impact te verbeteren.

Een aluminiumlegering wordt vaak gebruikt in rackets op instapniveau-. Hoewel dit materiaal kosten-effectief en duurzaam is, is het meestal zwaarder en biedt het een inferieure elasticiteit en controlefeedback in vergelijking met koolstofvezel, waardoor het beter geschikt is voor beginners of voor casual spelen. Een klein aantal rackets maakt gebruik van titaniumlegeringen, nanomaterialen of met grafiet-versterkte structuren; deze worden doorgaans toegevoegd als modificatoren om de torsieweerstand te verbeteren of de stabiliteit te verbeteren.

De meeste racketschachten hebben een hol intern ontwerp en maken gebruik van gelaagde materialen (zoals koolstofvezel gecombineerd met hars) om een ​​balans te vinden tussen een laag gewicht en hoge sterkte. Kortom: hoe geavanceerder de materialen, hoe lichter, stijver en responsiever het racket is,-hoewel dit ook hogere eisen stelt aan de techniek van de speler.